Volgens mij is dat Mukherjee gelukt. (Deze week is de vertaling uitgekomen en is hij te zien op TV in VPRO Boeken). Hij noemt zijn verhaal geen medische geschiedenis, maar een biografie: dieper en persoonlijker.
Hoewel het vaak zeer gedetailleerde de Amerikaanse praktijk beschrijft lijkt hij een zeer breed overzicht te geven en laat hij waarschijnlijk geen onderzoeker ongenoemd. Bovendien legt hij veel duidelijk uit: de klinische praktijk van het houden van zinvolle tests, de werking van virussen, DNA en oncogenen enz.
Daarnaast is zijn aandacht voor de patiënt inlevend; zo is het boek opgedragen aan het jongetje met leukemie (Sandler) en niet aan de grensverleggende, behandelende arts (Farber). En is niet alleen de vaak frustrerende zoektocht van radicale behandeling tot dieper begrip van de kanker-cel verhaald, maar ook de lijdensweg van de mismaakte patiënt en, als de kanker ondanks de afschuwelijke behandeling weer terugkeert, de wanhopige mens.